Ωδή στο creative brief

Σε θυμάμαι να έρχεσαι στα περήφανα χέρια του account executive που βοήθησε στη δημιουργία σου. Συνήθως παχουλό, με περισσότερες σελίδες απ’ ό,τι θα έπρεπε. Έκλεινες μέσα σου τα πάντα. Και το history και το target group και τα supporting elements.

Μιλούσες μια γλώσσα μπερδεμένη. Λίγο greeklish, λίγο καθαρεύουσα μαζί με δημοτική. Δεν είχες και μεγάλη συνοχή, γιατί άλλες παράγραφοι ήταν αντιγραφή από το Internet και άλλες γράφονταν από τους ακάουντ.

Είχες και χιούμορ. Ειδικά στο «ένα πράγμα που θέλουμε να πούμε». Εκεί φαινόταν η μαεστρία του ακάουντ να χωρέσει τρία πράγματα σε μία πρόταση. Ένα παράδειγμα φτιαγμένο από μένα, αλλά κατ’ εικόνα και ομοίωσή σου: «Να προβάλουμε την φοβερή τιμή του Hyundai Matrix και τη μεγάλη χωρητικότητά του και να αυξήσουμε το awareness γενικότερα για τη μάρκα».

Ήσουν τόσο κατατοπιστικό. Ειδικά για το παρελθόν της μάρκας, για τους ιδρυτές, την ιστορία και όλα αυτά που ήταν παντελώς άχρηστες πληροφορίες για το τελικό αποτέλεσμα.

Στην παράγραφο του κοινού-στόχος ήσουν λιγομίλητο. «Γυναίκες, άντρες 18-44». Σαν να ήταν όλοι αυτοί ίδιοι. Σαν να ψώνιζαν ανεξάρτητα από το στυλ της ζωής τους ή τα ψυχογραφικά τους, με κεντρικό άξονα, μόνο την ηλικία τους. Και επειδή κι εμείς ήμασταν μέσα στο κοινό αυτό, απλά κάναμε διαφημίσεις που γουστάραμε.

Στην τελευταία σου σελίδα, βλέπαμε το deadline. Ήταν πάντα διαφορετικό από αυτό που χρειαζόμασταν. Ξαφνικά όλες οι σκέψεις που είχαμε κάνει στη διάρκεια του μπριφαρίσματος από τους ακάουντ, γκρεμίζονταν σαν πύργος από τραπουλόχαρτα, μπροστά στις 4 μέρες που είχαμε μπροστά μας να παραδώσουμε τη δουλειά.

Παρ’ όλα αυτά, σε περιμέναμε. Πώς και πώς. Θα ήθελα να το ξέρεις αυτό τώρα, που σταμάτησες να υπάρχεις. Θα ήθελα να ξέρεις πως τα emails που στέλνονται από τους ακάνουντ και έχουν πάρει το όνομά σου, δεν θα καταφέρουν ποτέ να σε αντικαταστήσουν. Τώρα που χάθηκες, συνειδητοποιώ πόσο σε αγάπησα, ελλιπές, φαφλατάδικο, ασπρόμαυρό μου brief.

2018-05-17T13:46:46+00:00 May 17th, 2018|